Ik zocht de sleutel maar de deur stond open
Kon naar buiten maar durfde niet te gaan
Wilde zien en daarna pas geloven
Zag niet meer dat er wonderen bestaan
Ik wou de vogels volgen naar het zuiden
Maar zat gevangen in de zwaartekracht
Droeg te veel gewicht om op te stijgen
Want wat ik los moet laten hield ik vast
Ik was gevangen in een doolhof
Van alles wat ik denk en wat ik zeg
En mijn hart wist wel waarheen
Maar mijn hoofd zat in de weg
Mijn hoofd zat in de weg
Laat me nu leiden door het onverwachte
Vertrouw alleen nog maar op wat ik voel
Je kunt een eeuwigheid op alles wachten
Maar wat je vindt bij toeval, is vaak wat je zoekt
Ik was gevangen in een doolhof
Wat ik zelf verzonnen heb
En mijn hart wist wel waarheen
Maar mijn hoofd zat in de weg
Mijn hoofd zat in de weg
Meld je aan en ontvang het Stef Bos-nieuws als eerste in je mailbox.